KunstRAI 2026

Vandaag opende de KunstRAI opnieuw haar deuren, als een beurs waar uiteenlopende vormen van hedendaagse kunst parallel worden gepresenteerd. Dat spectrum is op zichzelf interessant: van gevestigde galeries en handelaren met een duidelijke positie tot kleinere galeries die zich in de rafelranden van het veld bewegen. Juist in die spanning zit altijd een deel van de aantrekkingskracht; niet alles is even overtuigend, maar het positioneert zich wel herkenbaar binnen verschillende lagen van discours.

Daarnaast zijn de secties buiten het reguliere deel al langere tijd een belangrijk onderdeel van de KunstRAI: de landenfocus (dit jaar Hongkong), de Sluytersprijs (toegekend aan Eliane Geurts) en de academiepresentaties (dit jaar de Rietveld). Dit zijn momenten waarop de beurs even minder een handelsvloer is, en meer een samengesteld veld van positioneringen en experiment.

Dit jaar zijn daar extra secties aan toegevoegd, waaronder een designsectie, een gecureerd onderdeel (waarvan niet direct duidelijk werd wat daar precies gecureerd aan was en waarom) en een presentatie van Fotomuseum Hilversum. Op zichzelf zijn dat geen vreemde aanvullingen, maar in combinatie met de ruimtelijke opzet van de hal begint de beurs haar overzichtelijkheid te verliezen.

Waar de KunstRAI voorheen een heldere plattegrond kende, is die structuur nu gefragmenteerder geraakt. De beklede looproutes die voorheen richting gaven zijn verdwenen, waardoor de hal minder oriënteerbaar wordt. Verschillende secties doorbreken een logisch parcours, waardoor het naarmate je verder de hal in loopt steeds rommeliger en onoverzichtelijker oogt. De papieren plattegrond wordt daarmee een noodzakelijk hulpmiddel voor wie iets wil terugvinden. Het zicht op het geheel wordt door de veelheid aan onderdelen vertroebeld, terwijl juist toegankelijkheid en laagdrempeligheid altijd tot de kracht van de KunstRAI behoorden. De beurs voelt daardoor zelfs amateuristisch aan, en dat straalt af op het geheel. Voor de gemiddelde bezoeker zal dat misschien minder zwaar wegen, het blijft tenslotte de ooit zo legendarische kunstbeurs van Amsterdam. Maar het is lastig voor te stellen dat de echte liefhebbers hier enthousiast van worden.

Dat wil niet zeggen dat er niets interessants te zien is, want dat lukt altijd wel. Zeker in de secties buiten het reguliere programma. Maar juist het deel waar de beurs om zou moeten draaien, laat dit jaar een zure nasmaak achter. Dat is ronduit jammer.

Hier volgt een beeldverslag met wat er zoal om verschillende redenen opviel.