Art Cologne 2016; Eins, zwei, Wechselschritt

Een serieus gecureerde tentoonstelling bij de entree van een tentoonstelling is vragen om problemen. Immers, mensen willen doorgaans vooral zo snel naar binnen en laten de ingang voor wat het is. De omstandigheden zijn kortom niet echt ideaal.

Tijdens Art Cologne was bij de ingang een tentoonstelling te zien die op basis van het 50 jarig bestaan van de beurs liet zien hoe de verbanden lagen tussen Nederland, België en Duitsland. Hoe media en generaties zich tot elkaar verhouden en vooral verschillen. Bovenstaande kanttekeningen daargelaten was het toch een zeer geslaagde tentoonstelling. De rede dat het hier nu nog verschijnt heeft verder niet zo veel met de tentoonstelling zelf van doen, maar met wat er dankzij deze tentoonstelling duidelijk wordt.

Toen Art Cologne 50 jaar begon zag het kunsten landschap er totaal anders uit dan dat nu het geval is. Galleries waren er nog aanzienlijk minder en ook waren het des tijds vooral mensen die een podia willen geven aan kunst die ze goed vonden. Verkoop deed aanzienlijk minder ter zake, daarvoor was de handel. De grenzen tussen kunstinitiatieven en galeries was dus een stuk minder hard dan dat nu het geval is.

Je ziet het niet direct aan de tentoongestelde werken, maar wie op heeft gelet bij de lessen kunstgeschiedenis merkt dat de kunstenaars heel andere carrières hebben door de jaren heen. Kunstenaars uit de vroegere periode werkten wel samen met galleries, pas vanaf de jaren ’80 zie je dat er supersterren gemaakt gemaakt worden van kunstenaars door galeries.

Niet alleen werkt de kunstwereld nu heel anders, er zijn er ook veel meer kunstenaars. In de periode dat Beuys opkwam waren de meeste academies nog echt tekenleeraaropleidingen. Slechts een enkeling werd daadwerkelijk beeldend kunstenaar.

Deze tentoonstelling laat zich zodoende niet enkel lezen als een reis door de tijd van kunstenaars die allen de beurs passeerden, het maakt ook bewust dat de kunstmarkt en kunstwereld in de tussentijd aanzienlijk zijn veranderd.