Eindexamen Expositie; Minerva Groningen 2026

De academie in Groningen heeft dit jaar de presentaties van de bachelor- en masteropleidingen niet alleen qua locatie, maar ook qua tijd uit elkaar getrokken. Door de hitte en het daaropvolgende onweer reden er voor mij helaas geen treinen, waardoor ik de masterafdelingen van Frank Mohr heb moeten missen. De bachelorpresentaties van Minerva kon ik gelukkig wel bezoeken. Die zijn dit jaar verspreid over beide academiegebouwen en drie externe locaties: Block C/ArtisBook, SIGN en Kunstpunt. Vooral in de academiegebouwen zijn de afdelingen flink door elkaar gehusseld; op de externe locaties zijn uitsluitend de Fine Art-afdelingen te zien.

De afgelopen jaren is een bezoek aan Minerva steeds weer een aangename verrassing. Een paar jaar geleden waren er nog veel installaties, waarna ineens een grote groep figuratieve schilders opdook. Bij een volgende lichting waren die vervolgens vrijwel geheel verdwenen. Zo blijft deze academie onvoorspelbaar in het soort werk dat er wordt gemaakt. Ook dit jaar tekent zich weer een opvallende tendens af. Verschillende kunstenaars tonen machines die bewegen en geluid maken. Toeval of niet, geen enkele bezoeker zal ontgaan dat je achtereenvolgens langs vier van zulke machines loopt: het werk van Simon Gordeau, Sandra Papstel, Julius J. Joplin en Ilya Fedotov. Hoewel hun achtergronden en beweegredenen sterk verschillen, vormen de werken samen een mooie reeks. Elders is er het verrassende werk van Maja MASDA Sadlowska, waarin beweging, licht en geluid eveneens een belangrijke rol spelen.

Maar niet alleen het soort werk verrast; ook de werken zelf doen dat. De afgelopen jaren is er een radicaal, absurdistisch randje in de presentaties geslopen. Niet omdat de werken vaag of hermetisch zijn, maar omdat ze vaak een teken of gebaar bevatten waarvan nooit helemaal duidelijk wordt waarom het er is. Ze lijken een interne logica te volgen die zich niet direct prijsgeeft. Het werk van Maja MASDA Sadlowska is daarvan een goed voorbeeld. Op een podium reageren objecten zoals speakers en een waterbak en een neppe kei(?) op elkaar, begeleid door lichtflitsen en harde geluiden. Indrukwekkend is het zonder meer. Maar wat het werk uiteindelijk beoogt, laat zich niet direct aflezen uit wat je ziet. Daarvoor zul je het tekstbordje moeten lezen of met de maker in gesprek moeten. Veel praktijken maken indruk zonder zich gemakkelijk te laten positioneren. Dat geldt ook voor de enigmatische installatie van Deidre Schift, waarvan ik nog steeds niet weet wat het eigenlijk probeert te doen. Of voor het werk van Vlada Chernavina, dat weliswaar doet denken aan religieuze afbeeldingen, maar uiteindelijk een vreemde mash-up van beeldculturen vormt en daardoor in een geheel eigen wereld terechtkomt. Alsof je een grap nét niet helemaal begrijpt. Voor een grap zou dat jammer zijn, maar voor kunst is het een grote kwaliteit.

Al met al is dit opnieuw een inspirerende lichting.

Hier volgt een beeldverslag van wat er zoal, om uiteenlopende redenen, opviel. Zoals altijd kun je op de foto’s klikken voor een grotere weergave.