Galerie Ramakers / CQ Mutiny Gallery; Joncquil & Smile Harder Or Die Trying

Vandaag was ik mijn eigen werk naar Den Haag aan het brengen voor een tentoonstelling daar binnenkort. Ik had even de tijd om ook te kijken bij Galerie Ramakers waar Joncquil (1973) op dit moment huishoudt. Naast het feit dat hij daar een solo heeft, is hij binnen die tentoonstelling ook zelf een galerie begonnen waar hij werk van anderen verkoopt.

Het schilderwerk van Joncquil is inmiddels hier op het blog wel bekend. In de galerie toont Joncquil naast dat schilderwerk ook nog onbekendere zijden van zijn kunstenaarschap. Niet alleen toont hij werken op doek, op papier en enkele aquarelachtige werken, maar ook foto’s en sculpturen. Daarbij mag zijn inside joke, de galerie binnen de galerie, ook gezien worden als een artistiek statement. Het geheel doet aan als een overzicht van de posities die een kunstenaar anno nu heeft of kan hebben. Alle media moeten kunnen, naast kunstenaar is hij ook verkoper, curator, galeriehouder en zelfs koper?

Het is sowieso boeiend om eens te zien wat er gebeurt als een kunstenaar als Joncquil, die juist vanuit het medium lijkt te werken, juist conceptmatig beeld gaat maken. Dat slaagt niet overal even goed, maar is soms ook opvallend sterk. Knap is wel dat al het werk een zelfde uitstraling heeft, het past allemaal wel bij elkaar.

Zijn eigen galerie toont een aantal heel andere kunstenaars, zowel in vorm als inhoudelijk. Toch past het allemaal bij Joncquil. Het heeft of dezelfde gevoeligheid in het schilderen, of als vreemdheid, of humor.

Het geheel is een erg prettige combinatie van verschillende werken die tezamen spreken van verbeelding, fantasiewerelden en een vleugje verhalen. Geen tentoonstelling dus die leidt tot totaal nieuwe inzichten, maar wel één die prikkelt op een gevoelsmatiger gedeelte van de hersenen.