![De academie in Den Haag behoort tot de grotere kunstacademies in Nederland, en leidt daarmee jaarlijks een aanzienlijk aantal kunstenaars op. In de afgelopen tien jaar heeft deze academie geregeld […]](https://i0.wp.com/www.lost-painters.nl/wp-content/uploads/2026/07/Bo-Oskamp.jpg?resize=640%2C250&ssl=1 "Eindexamen Expositie; KABK Den Haag 2026")
De academie in Den Haag behoort tot de grotere kunstacademies in Nederland, en leidt daarmee jaarlijks een aanzienlijk aantal kunstenaars op. In de afgelopen tien jaar heeft deze academie geregeld afgestudeerden voortgebracht die al snel zijn opgenomen in het gevestigde kunstcircuit. De kans is groot dat dit ook dit jaar weer het geval zal zijn. Zodra een plek zich profileert als een bron van talent, volgt de aandacht vanzelf; scouts blijven aanwezig zolang de opbrengst relevant lijkt.
Ook dit keer zijn er veel presentaties waarin met duidelijke intentie betekenisvol werk wordt getoond. De aandacht voor afwerking en presentatie is over het algemeen hoog; vrijwel alles oogt doordacht en zorgvuldig opgebouwd. Er is weinig te zien dat lijkt te zijn ontstaan onder tijdsdruk of in de vorm van een noodoplossing.
Tegelijkertijd knaagt er iets. Veel werk bevindt zich binnen een verwachtingskader dat goed functioneert, maar zelden buiten de lijntjes kleurt. Niet zozeer de voorspelbaarheid van individuele werken valt op, maar eerder het beperkte aantal momenten waarop het kader daadwerkelijk wordt doorbroken. Het oogt allemaal wat braafjes. Misschien is dat ook wel een bewuste keuze, het merendeel is daarmee namelijk ook toegankelijk en dat zou je als een genereus gebaar kunnen zien.
Een aantal kunstenaars kiest voor complexe installaties waarin een volledige en een complexe praktijk wordt gepositioneerd. Dat is een legitieme strategie, maar het effect daarvan is niet altijd dat de afzonderlijke uitspraak aan kracht wint. Soms krijgt een enkel gebaar meer gewicht dan een uitgebreid visueel veld waarin veel tegelijk wordt uitgewerkt. In die zin vallen de werken op van onder anderen Viktor Dimitrov Marinopolsky en het drieluik van Alexandra Pavloskaya-Lokchine, juist door hun relatieve concentratie.
Hier volgt een beeldverslag van wat er zoal, om uiteenlopende redenen, opviel. Zoals altijd kun je op de foto’s klikken voor een grotere weergave.
Het resultaat is een lichting die minder wordt gekenmerkt door radicale verschuivingen dan door generositeit en toegankelijkheid. Er zullen ongetwijfeld meerdere afgestudeerden zijn die zich de komende jaren in het veld verder zullen ontwikkelen.
De eindexamen expositie in Den Haag is nog tot en met dinsdag 7 juli te bezoeken.
