Eindexamen Expositie; AKI ArtEZ Enschede 2026

Wars van de trends in de reguliere kunstwereld zijn er bij de AKI altijd een paar praktijken waar geen touw aan vast te knopen is. Dat bedoel ik in positieve zin: kunst hoeft niet altijd op kunst te lijken en kan soms ook iets heel anders zijn. Bij deze lichting is dat in aanzienlijk mindere mate het geval. De recent afgestuurde praktijken van dit jaar passen binnen de kaders van wat we doorgaans in het kunstenveld tegenkomen, en uitgesproken non-conformistische posities ontbreken. Dat is op zichzelf geen gemis, want ondanks dat zijn er genoeg interessante praktijken te zien.

Opvallend is vooral de kwalitatief sterke lichting schilders, onder wie Lana Amira, Loes Kingma, Lucrecia Herrera Ortiz, Nikolina Karoulla en Vesela Panova. Stuk voor stuk zijn het praktijken waarin specifieke keuzes in materiaalgebruik ingrijpende gevolgen hebben voor de beeldtaal en het beeld zelf. Ook buiten de schilderkunst zijn er interessante bijdragen, zoals de installatiepraktijken van Anna Elfrink en Feya Kothuis. (van de laatste is de film in een doucheruimte een mooie combi van context en werk.)

Aan de ene kant is het jammer dat het eigen gezicht van de AKI minder nadrukkelijk naar voren komt. Aan de andere kant levert dat praktijken op die in hun uitgangspunten helderder en consistenter zijn. Misschien is dat ook de kwaliteit van deze lichting: minder gericht op het doorbreken van conventies om het doorbreken zelf, maar des te overtuigender in de manier waarop de afzonderlijke kunstenaars hun eigen beeldtaal uitwerken. Ik ging in ieder geval geïnspireerd naar huis.

Hier volgt een beeldverslag van wat er zoal, om uiteenlopende redenen, opviel. Zoals altijd kun je op de foto’s klikken voor grotere afbeeldingen.