Dürst Britt & Mayhew; Paul Beumer – Show me – What lies beyond the hills and the mountains and the earth?

Enige tijd geleden legde ik iemand uit dat verf in wezen niets meer is dan lijm met pigment. Vrijwel elke lijm is geschikt om verf van te maken. Door de geschiedenis heen is dat dan ook veelvuldig gedaan: met ei-geel, lijnolie, was, arabische gom, beenderlijm, kaaswei, melk, yoghurt en zelfs bier. Het is simpelweg een manier om het pigment aan het doek of paneel te bevestigen.

Het bindmiddel bepaalt bovendien andere eigenschappen van de verf. Zo kun je verf maken die waterafstotend is, of juist wateroplosbaar. Bij de batik-techniek speelt dit een cruciale rol. De verf is op waterbasis en bevat alleen kleurstoffen, die door was worden afgestoten. Door eerst met was op katoen te schilderen, ontstaan plekken waar de kleur in de vezels trekt. Deze ‘negatieve’ manier van schilderen vraagt een heel andere benadering van het eindresultaat.

In zijn recente werk gebruikt Paul Beumer (1982) deze batiktechniek. Van een afstand lijken zijn werken op typisch abstract-expressionistische schilderijen, maar van dichtbij merk je dat er iets onverwachts gebeurt. Sommige druipers zijn juist uitsparingen, niet de verfstreken die je zou verwachten. De kleuren zijn opvallend fel, dankzij de sterk verzadigde kleurstoffen in het katoen. Het resultaat zijn composities die je uitdagen te ontrafelen waar verf is aangebracht en waar eerst was werd verwijderd. Het is leesbaar hoe het werk gemaakt is, tot op zekere hoogte. Want cruciaal onderdeel is dus ook het negatief van de was om tot het beeld te komen. En dat meerdere lagen over elkaar. Het is daarmee formeel een oefening van het wel plaatsen, het wegnemen en de kleuren, maar daarom niet minder intrigerend.

Het is schilderen, en tegelijk totaal anders dan je gewend bent. Pas bij langer kijken ontvouwt zich de volledige complexiteit.