Dat het Bonnefantenmuseum een ‘collectieopstelling’ doet klinkt niet echt heel spannend. Toch, wie daar bedacht heeft om een Robert Ryman in een lege zaal te hangen en in de zaal ernaast een even zo goed witte Franz West weet mij dan toch enorm te verrassen. En dan een fantastische installatie van Knoebel. Of Han van Wetering die als kunstenaar zijn eigen werk mag combineren met werk uit de collectie. Of die werken van Rene Daniels waarvan enkele me totaal onbekend voorkomen.
Dat zouden meer musea moeten doen, laten zien wat er nu eigenlijk in die collecties zit behalve de usual suspects.
Imi Knoebel – Eigentum Himmelreich – Installatie, 1983Imi Knoebel – Eigentum Himmelreich – Installatie, 1983 (detail)Imi Knoebel – Eigentum Himmelreich – Installatie, 1983Imi Knoebel – Eigentum Himmelreich – Installatie, 1983Imi Knoebel – Eigentum Himmelreich – Installatie, 1983Han van Wetering – Alleh-Luja – Brons (cire-perdu) beschilderdHan van Watering – Mon(t) Blanc – KeramiekHan van Wetering – ?Ine Schroder – ?Jean-Pierre Zoetbrood – (?)Robert Ryman – Journal – Acrylverf op kunststof en stalen steunen, 1988Robert Ryman – Journal – Acrylverf op kunststof en stalen steunen, 1988Robert Ryman – Journal – Acrylverf op kunststof en stalen steunen, 1988 (detail)Franz West – Panta Rhei – Metaal, papier, lakwerk en hout, 1996Marijke Stultiens – Applicatiedoek met portretten van kunstenaarsechtparen – Textiel, 1958Peter Buggenhout – The Blind Leading the Blind #66 – Diverse materialen, 2014Peter Buggenhout – The Blind Leading the Blind #66 – Diverse materialen, 2014 (detail)Peter Buggenhout – The Blind Leading the Blind #48_2 – Diverse materialen, 2011-2014Peter Buggenhout – The Blind Leading the Blind #48_2 – Diverse materialen, 2011-2014Peter Buggenhout – The Blind Leading the Blind #48_2 – Diverse materialen, 2011-2014 (detail)Fons Haagmans – Les Petites Miseres d’Un Demi-fou – Lithografie op papier, 1996Laura Lima – Lola – Schilderlijst en kledingstof, 2014Grayson Perry – Walthamstow Tapestry – Geweven wol, acryl, katoen, trevira cs en polyster, oplage 11 van 12, 2009Grayson Perry – Walthamstow Tapestry – Geweven wol, acryl, katoen, trevira cs en polyster, oplage 11 van 12, 2009 (detail)Grayson Perry – Walthamstow Tapestry – Geweven wol, acryl, katoen, trevira cs en polyster, oplage 11 van 12, 2009 (detail)Marijn van Kreij – Untitled (Black square, late 1920’s) – Acrylverf op papier, 2011Mary Heilmann – Positive – Negative – Olieverf op doek, 2011Joelle Tuerlinckx – Tissu copie Kasteel Wijlre, Hedge House – Papier, verf, hout en plexiglas, 2003-2005Robert Mangold – Ring Image (B) (Variation) – Acrylverf en zwart potlood op canvas, 2008Robert Mangold – Ring Image (B) (Variation) – Acrylverf en zwart potlood op canvas, 2008 (detail)Rene Daniels – Zonder Titel – Olieverf op doek, 1979Rene Daniels – Het Romeins Wastafeltje – Olieverf op doek, 1983Stansfield/Hooykaas – See through lines – Zwart-wit video, geluid, zwart-wit transparante foto’s en nylondraad, 1978Grayson Perry – A Map of Days – Oplage 4 van 6, 2012-2013
@Hans, zou je me kunnen zeggen wat je precies nietszeggend vind? Of bedoel je dat je alles nietszeggend vind (wat op zich even verwonderlijk is gezien de breedte van de selectie hedendaags werk).
Ben het met je eens Niek. De kunst mondialiseert en we kijken met zijn allen naar een -relatief kleine- groep kunstenaars die internationale faam genieten. Met als gevolg dat musea block-buster exposities organiseren waar je over de hoofden kunt lopen. De eigen collecties en regionale musea zijn de verliezers. Kijk naar het Stedelijk, (Block buster) Matisse trekt volle zalen, maar in de zalen met de eigen collectie van het museum is het een oase van rust… (wat eigenlijk wel prettig is 🙂 ).
Moeten musea in die wedloop meegaan? Nee, vind ik, onze musea hebben veel prachtige kunst die in depots staat te verpieteren en zelden of nooit een museumzaal ziet. Musea moeten een lans breken voor de eigen collecties. Concurreren in de mondialisering is uiteindelijk een doodlopende weg.
@Paultvoors,
Bij het Stedelijk ben ik nog niet geweest maar zit wel in de planning. Blockbusters zijn op zich niet erg, en in het geval van Matisse vanuit de collectie ontstaan.
Maar ik ben het wel met je eens dat de wedloop van actualiteit en internationaliteit redelijk betrekkelijk zijn (zoals ook bleek uit aangehaalde onderzoek). Het zou goed zijn als musea hun eigen beleid en collectie als startpunt zouden hergebruiken en zo ieder tot hun eigen noodzaak komen. Dat hoeft niet per se in de vorm van collectiepresentaties. Zo had Bonnefanten eerder Bernaut Smilde als gastcurator en kunstenaar waar zijn werk gecombineerd werd met werken uit de collectie. Leek me een goede 1+1=3
Het Rijksmuseum (over block busters gesproken) gaat spannende uitwisselingen organiseren met 3 regionale musea. Wim Pijbes voelt een verantwoordelijkheid naar alle NL musea, stond in Trouw.
![Steeds meer musea lijken niet meer op musea, maar op een intelectuele variant van kermisatracties. Meer en meer moeten de solopresentaties aan ogenschijnlijk een aantal voorwaarden voldoen, de kunstenaar moet gerepresenteerd […]](https://i0.wp.com/www.lost-painters.nl/wp-content/uploads/bonnefanten.jpg?resize=640%2C250&ssl=1 "Bonnefantenmuseum; Collectieopstelling hedendaagse kunst")
Wat een verzameling nietszeggends op een rij.
@Hans, zou je me kunnen zeggen wat je precies nietszeggend vind? Of bedoel je dat je alles nietszeggend vind (wat op zich even verwonderlijk is gezien de breedte van de selectie hedendaags werk).
Ben het met je eens Niek. De kunst mondialiseert en we kijken met zijn allen naar een -relatief kleine- groep kunstenaars die internationale faam genieten. Met als gevolg dat musea block-buster exposities organiseren waar je over de hoofden kunt lopen. De eigen collecties en regionale musea zijn de verliezers. Kijk naar het Stedelijk, (Block buster) Matisse trekt volle zalen, maar in de zalen met de eigen collectie van het museum is het een oase van rust… (wat eigenlijk wel prettig is 🙂 ).
Moeten musea in die wedloop meegaan? Nee, vind ik, onze musea hebben veel prachtige kunst die in depots staat te verpieteren en zelden of nooit een museumzaal ziet. Musea moeten een lans breken voor de eigen collecties. Concurreren in de mondialisering is uiteindelijk een doodlopende weg.
@Paultvoors,
Bij het Stedelijk ben ik nog niet geweest maar zit wel in de planning. Blockbusters zijn op zich niet erg, en in het geval van Matisse vanuit de collectie ontstaan.
Maar ik ben het wel met je eens dat de wedloop van actualiteit en internationaliteit redelijk betrekkelijk zijn (zoals ook bleek uit aangehaalde onderzoek). Het zou goed zijn als musea hun eigen beleid en collectie als startpunt zouden hergebruiken en zo ieder tot hun eigen noodzaak komen. Dat hoeft niet per se in de vorm van collectiepresentaties. Zo had Bonnefanten eerder Bernaut Smilde als gastcurator en kunstenaar waar zijn werk gecombineerd werd met werken uit de collectie. Leek me een goede 1+1=3
Het Rijksmuseum (over block busters gesproken) gaat spannende uitwisselingen organiseren met 3 regionale musea. Wim Pijbes voelt een verantwoordelijkheid naar alle NL musea, stond in Trouw.