TEFAF 2026

Een paar dagen geleden opende de TEFAF Maastricht weer haar deuren. Zoals ieder jaar is het alsof je een museum binnenloopt waar alles te koop is. Een museum dat zich […]

Een paar dagen geleden opende de TEFAF Maastricht weer haar deuren. Zoals ieder jaar is het alsof je een museum binnenloopt waar alles te koop is. Een museum dat zich niet zozeer richt op de iconische stukken die je al duizend keer hebt gezien, maar eerder op de lagen daaronder: studies, vroege werken, zijpaden, de dertien-in-dozijn-werken en soms ook kunstenaars die ergens onderweg een beetje uit het zicht van de kunstgeschiedenis zijn verdwenen. Het is als een depot van een groot museum, waar je juist de onverwachte dingen tegenkomt. Of in elk geval, dat is waar ik altijd voor ga. Zoals dit jaar een tamelijk abstracte Andy Warhol, een zachte (en realistische) Picasso, een mooie stand van D LAN met Aboriginal werken, een presentatie gevuld met werk op papier van Helen Frankenthaler, maar ook kunstenaars die me niets zeggen, zoals Wols bij Karsten Greve. Want gewone werken van Picasso, Andy Warhol, Fontana en uiteraard Gerhard Richter genoeg. Die zijn voor het koop-publiek misschien goede investeringen, maar tegelijk voorspelbaar en saai voor de liefhebber.

Opvallend dit jaar is dat ook het hedendaagse deel goed vertegenwoordigd is. Waar dat in eerdere edities een wat bescheiden rol speelde, voelt het ditmaal wezenlijk steviger aanwezig. Misschien omdat het meer integraal in de beurs zit en niet op een geïsoleerd eiland zoals dat in het verleden nog wel eens was. In elk geval werkt deze opzet goed en voelt het hedendaagse werk mooi aangesloten op de rest van de beurs aan. Alsnog, zijn hier vooral vertrouwde namen te zien, maar tegelijk ook hier en daar aangename verrassingen of gewoon steengoede werken, zoals Robert Zandvliet en Caroline Walker bij Grimm.

Een algemene tendens is dat met name vrouwelijke kunstenaars veel meer vertegenwoordigd zijn dan in het verleden. Vrijwel iedere stand met oude meesters heeft er een paar weten op te duiken, denk aan Clara Peeters, Maria van Oosterwijk, Dora Maar, Sonia Deleunay, Carla Accardi en Mickalene Thomas. Dat was een jaar of tien geleden anders.

Voor mij blijft de TEFAF hoe dan ook een van de jaarlijkse hoogtepunten. Je loopt er rond, ziet dingen die je nog nooit eerder gezien hebt, en komt vrijwel altijd met een paar onverwachte ontdekkingen thuis.

Hierbij volgt een beeldverslag van wat er zoal te zien is en wat om verschillende redenen opviel:

De TEFAF Maastricht is nog tot en met de 19e te bezoeken.

Tags: