Frank Taal; Isabelle Borges – Unfolding Voids & Zoë D’Hont – Movement Repose

Bij Frank Taal is op dit moment een duo-solo te zien, twee individuele presentaties die op zichzelf staan en toch een onderlinge verwantschap hebben. Het gaat om het werk van Isabelle Borges (1966) en Zoë D’Hont (1990). Wat beide kunstenaars bindt, is de grafische kwaliteit van hun werk, waarin nauwkeurigheid een grote rol speelt.

Bij Borges zijn dat de strak gekaderde kleurvlakken. Van een afstand ogen die nagenoeg perfect. Maar schijn bedriegt. Op verschillende plekken keert het leven terug. Zo worden veel vormen geschilderd op ongeprepareerd katoen; echt strakke randen levert dat zelden op wanneer je er met je neus bovenop staat. Je ziet dan hoe de grondverf onder de tape door heeft willen kruipen. Omdat de composities in verflagen worden opgebouwd, ontstaat een gelaagdheid waarin eerdere ingrepen zichtbaar blijven. Hier en daar zie je dan kleine correcties en minieme onregelmatigheden. Juist die geven het werk een menselijkheid ver van die technische perfectie. De werken lijken dan wel grafisch en vlak, het zijn werken waar een enorme ruimtelijkheid vanuit gaat. Niet alleen letterlijk in de gelaagdheid, ook hoe de kleurmassa’s relaties aangaan met de lijnen. Zij doorbreken de compositie, en geven het een ruimtelijkheid.

De andere presentatie is die van Zoë D’Hont. Hoewel deze van een heel andere aard is, deelt zij met Borges een haast onhaalbaar streven naar technische perfectie. Aandachtig geborduurde lijnen op katoen worden hier tot composities verheven. Op het eerste gezicht oogt het ook hier machinaal perfect (en misschien is dat ook zo), maar het materiaal en de onregelmatige achtergronden geven het toch een menselijke zachtheid. Het is immers draad op onbewerkt katoen. Ja, het is gekleurd katoen, maar de textuur is zo evident aanwezig dat het toch zacht blijft.

Beide kunstenaars delen die technische en grafische perfectie, en beiden stappen daar wezenlijk vanaf op heel eigen manieren.

Deze presentatie(s) is nog tot en met 18 april te zien bij Frank Taal te Rotterdam.