In het duister is niet alles meer helder en duidelijk. Onze ogen zijn simpelweg niet goed genoeg om daar alle gebeurtenissen in te ontwaren. Of daar ook de angst voor het donker vandaan komt is weer een ander verhaal, maar het is niet heel verrassend dat het duister ons een zekere angst aanjaagt. Je weet namelijk maar nooit of er daar in dat donkere hoekje een wezen bevindt wat zich klaarmaakt om jouw vege lijf op te vreten. In het duister is alles mogelijk.
Daar waar wit in de kunst vaak staat voor zuiverheid, vaak van de rede (denk veel conceptuele kunst uit de jaren ’70) of religieus, staat het zwart daar tegenover. Het duister is de plaats van schemergebieden, van het kwaadaardige maar ook van het ambigue. Immers, in de schemer kan alles aanwezig zijn zonder dat het zichtbaar is.
Na duistere wezens, de duistere hoekjes, de demonen, de angsten, rest enkel nog de witte kubussen van Buitendijk die zelfs dan nog heel duister aandoen.

Silvia B – Le Nocturne – Opgezette kuifmakaak, opgezet dwergkonijn, hoge hoed, vlinderstrik en vitrine

Charl Landvreugd – Movt nr 6, On Holiday Space Camp To Meet Anana Keduaman Keduampon – Hout, keramiek, geode, kristal en kralen

Silvia B – Numero Noir – Lamsvacht op kunststof, kunstwimpers, pruik, kleding, lerenhandschoenen, leren schoenen, touw, ketting, sloten en vitrine

Dirk van Lieshout – Rumoer (Bijltjesdag, Strijdkwartet & Propaganda) – Gietijzer, cortenstaal, cement en geluidscompositie
De tentoonstelling is nog te zien tot en met 1 december bij Tent te Rotterdam.
Moet je niet ook wat zeggen over de brompson tentoonstelling?
@Wil, ik moet eerlijk bekennen dat ik daar niets mee kon, ik was niet bij de opening en het is heel gek iets te moeten zeggen over de restanten van een performance als je geen idee hebt wat de performance precies was. Dus dat laat ik over aan Trendbeheer :).