Hij toont diverse afmetingen foto’s van klein naar groot formaat (tegelformaat tot iets meer dan een meter). Daarop veel landschapen die van bovenaf gefotografeerd zijn. Door de afstand en dan toch in te zoomen ontstaat een volledig vlak beeld van het landschap. De rasters van de land en tuinbouw worden zo nu en dan doorbroken en zo ontstaan er patronen die volstrekt willekeurig doorbroken worden.

Stuk voor stuk foto’s die zowel als abstract gegeven, als beeld, als natuurlijk landschap werken.

Gerco de Ruijter - Baumschule

Gerco de Ruijter - Patchwork

Gerco de Ruijter - Patchwork (detail)

Gerco de Ruijter - Baumschule

Gerco de Ruijter - Baumschule

Gerco de Ruijter - Baumschule

Bij Zic Zerp toont hij ook foto’s van een heel andere orde die waarschijnlijk volgend hetzelfde procedé geschoten zijn.

Gerco de Ruijter - Onbekende titel

Gerco de Ruijter - Onbekende titel

Gerco de Ruijter - Onbekende titel

Des te langer ik er naar kijk, des te meer weet ik ze te waarderen als beeld. Kijk vooral ook even naar de website van De Ruijter, maakt nog veel meer prachtig werk.

Nog te zien tot en met 10 maart bij Zic Zerp te Rotterdam.

Lucifers, overal lucifers, de doosjes, de zwavelstokjes.

Rob Scholte - Lucifer

Rob Scholte - Lucifer (met het enige lege stukje muur links)

Rob Scholte - Lucifer

Rob Scholte - Lucifer

Rob Scholte - Lucifer

Rob Scholte - Lucifer (detail)

Rob Scholte - Lucifer

Rob Scholte - Lucifer

Rob Scholte - Lucifer (detail)

Rob Scholte - Lucifer

Nog te zien tot en met 17 Maart bij Frank Taal.

Ongekend Young Masters @ Auction

Bubbeltjes folie

Laurens Stok

Transportkist

ophangen van werk, passen en meten

Moran Fisher

Peter Klashorst

Passen en meten

Kay Freimund

Lisa de Goey

Feike Otto van der Zee

Annelie van den Dael

Niek Hendrix

Natasja Allers

Na een aantal malen praktisch omvergewaaid te zijn, wandelend vanuit het Amsterdamse Centraal Station, op de laatste dag van de Realismebeurs toch nog aangekomen in de Passenger Terminal. Dit is de plek waar als vanouds de Realismebeurs gehouden wordt. En het was er behoorlijk druk.

Als je er de ronde doet dan valt op dat er veel verschillende technieken en stijlen beoefend worden in het realistische. Er hangen ook werken tussen die je onderhand het predikaat realisme niet meer zou geven. Het begrip wordt behoorlijk breed opgevat.

Realismebeurs - Overzichtsfoto 2

Realismebeurs - Overzichtsfoto

Fotografie heeft inmiddels ook een prominente plek tussen het sculptuur- en schilderwerk, hoewel de beurs mij in de eerste plaats doet denken aan het schilderen. Daar hangt ook wel het meeste van, heb ik de indruk. Dat fotografie volwaardig meetelt blijkt ook uit de tentoonstelling gewijd aan de Pride Photo Award. Dit is een jaarlijks terugkerende fotowedstrijd over seksuele- en gender diversiteit.

Realismebeurs - Overzichtsfoto Pride Photo Award

Als vanouds heeft de Wackers Academie een ruimte waar tekenles gegeven wordt en hangen er werkstukken van docenten aan de muur.

Realismebeurs - Wackers Academie

Er hangt behoorlijk veel kwalitatief hoogstaand werk op de beurs. Aangezien ik elk jaar wel langs ga ken je de vaste plekken onderhand waar bepaalde galeries staan en waar je bepaalde kunstenaars kan verwachten. Dat gaf me een bepaalde vermoeidheid aan het begin van mijn bezoek. Het voelde voor mij even alsof je verdergaat waar je vorig jaar gebleven was. Een andere indeling van de ruimte en de plaatsing van de galeries zou het een en ander wat op kunnen frissen.

Nu volgt een persoonlijke, nogal subjectieve greep uit wat er hing:

Het werk ‘Verwachting’ van Reinout Krajenbrink heeft een mooie lichtval en gebruik van lege ruimte. Een mooi verstild en mysterieus werk. Qua lichtval en compositie doet het me denken aan Caravaggio.

Reinout Krajenbrink - Verwachting - Galerie Lauswolt

Het portret ‘Hedwig’ van Scott Bartner toont zijn grote vakmanschap in het portretschilderen. In dit werk wordt een fijne afwerking in het gezicht afgewisseld met vlottere toetsen in de haren.

Scott Bartner - Hedwig - De Portretwinkel

Een van mijn favorieten was het schilderij ‘Rustend meisje’ van Sierk van Meeuwen. Een ingetogen en sensueel werk wat mij qua sfeer doet denken aan Vermeers stemmingen. Schilderkundig heel mooi is de wijze waarop lichte stippen zijn geplaatst op het witte vest.

Sierk van Meeuwen - Rustend meisje - Galerie Bart

Sierk van Meeuwen - Rustend meisje - Galerie Bart - detail

Heel leuk vond ik de papieren vogeltjes van Johan Scherft die hij met aquarelverf beschilderd heeft. Vervolgens zijn deze in een diepe lijst geplaatst waardoor het een mengvorm lijkt te worden tussen sculptuur en aquarel. Ze doen mij aan het Puttertje van Carel Fabritius in het Mauritshuis denken, waarin ook een spel met de tweede en de derde dimensie werd gespeeld.

Johan Scherft - Staartmees I - Galerie Petit

Johan Scherft - Staartmees I - Galerie Petit - Detail

‘Impact’ van Busse Weidema trof me door de eenvoud van het motief.

Busse Wijdema - Impact - Galerie Petit

Een object dat de fantasie prikkelt is ‘La Chasse’ van Peter Hiemstra en Henk Slomp. Het is een werkstuk wat je aanzet tot het bedenken van een heel verhaal rondom het tafereel, als je er langer naar kijkt.

Peter Hiemstra en Henk Slomp - La Chasse - Galerie Bianca Landgraaf

Ook buitenlandse galeries waren vertegenwoordigd op de Realismebeurs, zoals deze galerie uit Frankfurt. Hier een knap gemaakt schilderij van Peter Handel dat erg fotografisch aandoet. Ik herinner me zijn werk van de ArtCologne beurs welke ik ooit jaren geleden bezocht in Keulen. Daarna was ik deze schilder uit het oog verloren. Het mooie van de Realismebeurs is dat je dan zo iemand weer tegenkomt.

Peter Handel - Karina in jeans - Galerie Ulrich Gering

De plaatsing op het vlak viel me op bij dit werk van Jantina Peperkamp.  De heldere wegkijkende blik van de vrouw met de lege achtergrond, die toch op een interessante manier uitgewerkt is met een structuur.

Jantina Peperkamp - Kimono - Galerie Mokum

Een intrigerende foto door Hendrik Kerstens van zijn dochter.

Hendrik Kerstens

Het bijzondere van deze foto was dat deze driedimensionaal lijkt te zijn, met een speciale techniek. Het effect hiervan kan moeilijk gereproduceerd worden. Je hebt de neiging steeds van plaats te verschuiven om weer vanuit een ander gezichtspunt naar het tafereel te kijken.

Jeff Ross - Witzenhausen gallery

Een grappig schilderij door Henk van Kalken.

Henk van Kalken - Family portrait

Een mooi verstild en statig beeld van Toni van de Vorst. Vooral als er mensen rondom het beeld lopen krijgt het zijn effect van statigheid tussen de drukte.

Toni van de Vorst - Vlecht - Galerie Mokum

[Realisme beurs is helaas al een poosje geleden en is dus niet meer te zien. Komende week begint ArtRotterdam]

Raphael Langmair

 Eleni-Myrsini Gogou maakt esthetisch werk waar veel tijd in heeft gezeten.

Eleni-Myrsini Gogou

Eleni-Myrsini Gogou

Eleni-Myrsini Gogou

Elsbeth Ciesluk

Gijs van Lith, bekend en berucht toont fris werk. Wel nog altijd een formeel onderzoek naar wat een schilder kan doen.

Gijs van Lith

Gijs van Lith

Gijs van Lith (detail)

Gijs van Lith

Mayke Verhoeven

Het werk van Nelleke Schieren lijkt te gaan over perceptie.

Nelleke Schieren

Nelleke Schieren

Tremaine de Senna toont plastic. Plastic als Jeff Koons plastic is, een knipoog naar de kapitalistische samenleving. If you can’t beat them, join them.

Tremaine Marie de Senna

Tanya Long maakt heel abstract werk met een zeer menselijk randje. Nergens is het werk perfect maar daardoor juist heel krachtig.

Tanya Long

Tanya Long

Georgios Kontis

Georgios Kontis

Daan Gielis

Daan Gielis

Derk van der Vinne (ook al doet de naam anders vermoeden, hij is Canadees blijkt) zoekt de relatie tussen object in materiële zin en in functionele zin. De autobanden zijn onbruikbaar omdat ze van keramiek zijn. Toch blijven het ‘autobanden’.

Derek van der Vinne

Derek van der Vinne

Steph Byrne

Atousa Khalaj Amirhossaini

Atousa Khalaj Amirhossaini

Relatie ruimte en plat vlak;

Soo Hie Kim

Soo Hie Kim

Pim Kersten leek vorig jaar vooral te schilderen maar toont dit jaar een installatie met daarin werk van vorig jaar. De vraag wanneer een voorwerp autonome kunst wordt lijkt centraal te staan. Steeds balanceert het werk op een objectmatig versus kunstbestaan.

Pim Kersten

Pim Kersten

Geen idee van wie dit werk is, maar goudstaven gemaakt van rotzooi lijkt te gaan over onze consumptiecultuur.

Onbekend

Remy Habets

Una Bjork Sigudardottir

Was slechts twee dagen te zien, dus gelukkig hebben we de foto’s nog.

- Barbaren kunnen nu ook investeren in kunst. Het enige wat ze nodig hebben is veel geld.

- Dan mogen die barbaren sowieso gaan investeren in Egyptische kunst, die doet het namelijk enorm goed sinds de Arabische Lente.

- Twee miljoen voor Frans Hals, ook super. Hitler deed het voor 32.000 op een veiling.

- 111 topstukken van het Rijksmuseum gaan naar Istanbul om daar getoond te worden.

- Collectie van het Van Gogh museum blijft toch te zien, ook tijdens de verbouwing dus.

- De techniek om de ware kleuren van de Mona Lisa te achterhalen, is ook bruikbaar voor vaatziekten.

- De mode van komend jaar wordt afgeleid van de kunst. Dat dachten ze bij H&M ook en jatte vervolgens van een stukje graffiti. (via @kunstbeeld)

- Mooie tekening blijkt mogelijk van de hand van Da Vinci te zijn. (via @kunstbeeld)

- De meest gestolen kunstwerken zijn van de hand van Picasso, maar die heeft er dan ook verdomt veel (ook via @kunstbeeld)

- Copyright in de kunst bij veilingen. Ofwel, verkoop je een Damien Hirst, dan krijgt die ook weer geld. Alsof die nog geen geld genoeg hebben.

- De Wereldbeurs van 1900, ingekleurd en wel. (via Bertus Pieters)

- Somewhere something went terribly wrong

Ik bracht een bezoek aan de zojuist geopende solo-tentoonstelling van Angela Bulloch (1966) bij Witte de With. Centraal in deze tentoonstelling staat de schoonheid van de tegenstelling, die tot uitdrukking komt in het onderwerp, het drama, in allerlei verschijningsvormen.

Op de 2^e verdieping staan oplichtende, gekleurde Pixel Boxes opgesteld in verschillende samenstellingen, muurtekeningen die ter plekke ontstaan door een robotarm in geel, rood en blauw, een bushokje van spiegelglas met fluorescerend draad, en vormtekeningen in de ruimte. Op de 3^e verdieping zijn muurschilderingen te zien die alle wanden vullen, en een lichtshow-battle van twee sets pixelboxen op twee verschillende tracks.

Mijn eerste indruk is een vrij cleane, redelijk spaarzaam ingerichte tentoonstelling. Toch zijn sommige werken tegelijk redelijk uitbundig door materiaal of kleur. Die tegenstelling vind ik wel mooi. Enerzijds gebruikt Bulloch minimalistische vormen, zoals de vierkante Pixel Boxes en de electronisch gestuurde wandtekeningen in lijnen, anderzijds is er een ‘maximalistische’ uitwerking in een gefragmenteerde, interne complexiteit van programmering, werking en bronmateriaal.

Op een aantal plekken in de tentoonstelling maakt geluid ook deel uit van het werk. Het zijn een soort soundscapes die ook onderdeel zijn van het werk. Dit draagt bij aan de koele, soms ietwat vervreemdende sfeer van de tentoonstelling.

Ik vind het niet makkelijk om Angela Bulloch’s werk te begrijpen, dat wil ik voorop stellen. Wel wordt me duidelijk dat deze tentoonstelling ook gaat over niet-begrijpen; er is een soort afwijzing of ‘omleiding’ voelbaar. Een afwijzing van wat eigenlijk?

In de tekst is te lezen dat de kunstenaar speelt met de toeschouwer’s perceptie en ervaring van kunst. Dit doet zij door bijvoorbeeld het onzichtbaar programmeren, het manipuleren van codes die zijn afgeleid van bijvoorbeeld films en muziek, en deze te tonen met een (kennelijk bedrieglijk) eenvoudig oplichtende Pixel Box. Uit de begeleidende tekst: ‘Door te stellen dat deze ervaring ook subliminaal kan zijn, is haar werk erop gericht om ons sensitief te maken voor datgene wat voorbij onze begrips-voorstelling ligt’.

Bulloch houdt zich bezig met de (niet-) ervaring van het virtuele, waarbij ze gebruik maakt van complexe programmering, wat samenkomt met de fysieke en eenvoudige vorm van de kunstwerken. Het ‘drama’ in de tentoonstelling zit hem voor mij in deze verhouding van de mens tot de virtuele wereld; het roept vervreemding op.

Ik begin na een paar dagen meer waardering te krijgen voor deze tentoonstelling, enerzijds omdat ik er meer grip op heb gekregen door er over na te denken, anderzijds omdat ik afstand heb genomen van het gevoel dat zich opdrong tijdens het bekijken van het werk; het gevoel dat Bulloch vooral een intellectueel spel speelt, waarbij ze juist probeert te verhinderen dat ik het begrijp. Daar draait het ook om, maar niet vanuit een afkeer van de toeschouwer. Het is hoogstens een beetje irritant misschien, om de toeschouwer ‘erop te wijzen’ dat we niet alles kunnen begrijpen. Het aankaarten vind ik inspirerend, het gevoel iets te moeten leren roept irritatie op.

Ondanks dat heeft ze belangrijke en interessante thema’s te pakken; onze verhouding tot de virtuele wereld, en onze (problematische) verhouding tot kunst. Het feit dat Bulloch hier (onder andere) haar onderwerp in gevonden heeft, bewijst haar eigen poging tot een omgang hiermee, en is eigenlijk dus een ja, verpakt in een afwijzing, een nee.

De tentoonstelling in zijn geheel is intrigerend, eigen. Het is geen makkelijk werk, dat waardeer ik er ook wel in. Sommige werken vind ik visueel interessant, met name het werk op de 2^e verdieping. Het werk ‘Vanishing Waiting Room’ vind ik intrigerend door materiaal, vorm en lichtwerking. De robotarm-wandtekeningen hebben een mooie strengheid.

Angela Bulloch - Fighting Crime (Rules Series) - Gouache op muur

Angela Bulloch - ISO216 (Rules Series) - Gouache op muur

Angela Bulloch - Rules For An Understanding Of Conceptual Art - Gouache op muur

Angela Bulloch - Vanishing Waiting Room - 300x120x250cm mixed media

Angela Bulloch - Blue Amplitude and Wallace Constructostrato Drawing Machine Red

Angela Bulloch - Body Space Motion Things & Novembergruppe (Rules Series) - Gouache op muur

Angela Bulloch - Electric Wire Drawing PS Hexahedron PS Tetahedron PS Dodecahedron - 50x50x50cm & 111x132x140 cm Draadstaal en wit 'electrolum'

Angela Bulloch - Fundamental Discord16 - 51x51x51cm 16DMX boxen 1 zwarte box module

Angela Bulloch - Gang of Four

Ik heb er gemengde gevoelens bij, maar vooral gaan kijken! De tentoonstelling is te zien t/m 8 april 2012 bij Witte de With.

Haar oudere werk had altijd een duidelijk sociaal engagement, maar dat lijkt in deze werken aanzienlijk naar de achtergrond te zijn verschoven, zo niet verdwenen.  Het nadeel is dat het werk niet direct inhoudelijk benoembaar is, wat ook meteen een voordeel is want dan wordt het in elk geval de moeite waard voor iedereen om langer na te kijken.

En het is lekker ruig werk waar ik eigenlijk verder niets zinnigs over kan zeggen.

Charlotte Schleiffert - Black Dutch - 288x150 Mixed media op papier

Charlotte Schleiffert - Mr Johnson - 350x151 Mixed media op papier

Charlotte Schleiffert - Mr Johnson - 350x151 Mixed media op papier (detail)

Charlotte Schleiffert - Mr Smith - 333x151 Mixed media op papier.JPG

Charlotte Schleiffert - Paris - 300x151 Mixed media op papier

Charlotte Schleiffert - Quiet Revolution - 346x151 Mixed media op papier

Charlotte Schleiffert - Sally - 350x151 Mixed media op papier en pootjes

Charlotte Schleiffert - Sally - 350x151 Mixed media op papier en pootjes

Charlotte Schleiffert - Shout To Be Heard - 238x151 Mixed media op papier

Charlotte Schleiffert - Virginia - 300x151 Mixed media op papier

Charlotte Schleiffert - Vrouw met groen masker - 234x148 Mixed media op papier

Charlotte Schleiffert - White Dutch - 273x151 Mixed media op papier

Charlotte Schleiffert - White Dutch - 273x151 Mixed media op papier (detail)

Te zien tot en met 18 februari bij Akinci te Amsterdam

Johan Kuipers
Bianca den Breejen – Rotterdam
Willemien Schaap – Utrecht
Matthias Schaareman – Den Bosch
Roos Wijma – Rotterdam

Deze keer misschien wel de minst eenduidige tentoonstelling die ik daar ooit gezien heb. De onderlinge verbanden zijn niet in vorm en ook niet in de inhoud te vinden. Slechts in 1 zaak lijken de kunstenaars een gedeelde mentaliteit te hebben, ze hebben allemaal een verregaande aandacht voor waar ze mee bezig zijn. Concentratie en focus zijn volop aanwezig. Zo ook in de tentoonstelling die  functioneert als een context waarin het werk een nieuwe of extra betekenis krijg in relatie tot de andere werken.

Bianca den Breejen

Allereerst het werk van Bianca den Breejen. Het werk is elegant; eenvoudig van opzet en toch complex nauwkeurig in de uitvoering. Hier liggen 132 doosjes met ogenschijnlijk stukken stof daarin. Dit zijn echter de stofdeeltjes die blijven zitten in de droogtrommel. Het houd het hier in het midden op een installatie van mini-Rothkotjes op de vloer met meer kleur en meer textuur. De complexiteit zit hem er hier in dat het natuurlijk allemaal perfect netjes moet liggen.

De foto doet overigens geen recht aan de kleurkracht van het werk, bij daglicht is het om de vingers bij af te likken.

Bianca den Breejen - Wear and Tear

Bianca den Breejen - Wear and Tear

Matthias Schaareman

In de ruimte er naast het werk van Matthias Schaareman die juist hele zachte formele tekeningetjes maakt met behulp van pastel en pigment. Het beeld toont de suggestie van een ruimte, en soms ook daadwerkelijk een ruimte. Minimale ingrepen om tot een maximaal beeld te komen.

Ook is in deze ruimte een formeel werk van Johan Kuipers inbegrepen die ook met een minimale ingreep tot een heel definitief beeld komt.

Johan Kuipers - Zonder Titel

Johan Kuipers - Zonder Titel

Matthias Schaareman - Onbekende Titels

Overigens is deze foto kaarsrecht, het werk is daadwerkelijk van zichzelf scheef.

Matthias Schaareman - Onbekende Titel

Matthias Schaareman - Onbekende Titel

Roos Wijma

In de derde ruimte bevind zich het werk van Roos Wijma die vooral het kunstenaarschap zelf centraal stelt. Wat kan een werk zijn en wanneer is het dat dan.

Ook hier weer een werk van Johan Kuipers. Het is een fragment van een bekend schilderij van Da Vinci met daaroverheen vele dunne lijnen. Het hangt vooral erg vreemd hoog. Geen idee wat Kuipers er mee wil.

Johan Kuipers - Zonder Titel

Heel mooi poëtisch blauw op de radiator.

Roos Wijma - Blauwe maandag

Roos Wijma - On Working

Roos Wijma - Stoppunt

Willemien Schaap

In de laatste ruimte het kollosale werk van Willemien Schaap. Ze heeft een enorme berg overhemden naar binnen gesleept en deze liggen min of meer voor het oprapen. De titel Textiel doet bijna vermoeden dat het een werk is dat is toegespitst op Tilburg als Textielstad? De overhemden zijn massaal en niet specifiek neergelegd. Het lijkt erop dat Schaap vooral de confrontatie met het alledaagse aan gaat hierin. Door de kleine ruimte en de enorme berg werkt die confrontatie in elk geval heel goed. Ook omdat we als toeschouwer de ruimte in moeten om het kleine werk van Kuipers te zien. Het contrast in het formaat vult elkaar goed aan.

Willemien Schaap - Textiel

Zeer fijnmazig geschilderd werk. (of is het met iets anders gedaan? Durf het niet zeker te zeggen.)

Johan Kuipers - Zonder Titel

De tentoonstelling is nog te zien tot en met volgende week zondag bij Kunstpodium T te Tilburg.