Pantheon

-Een Herinnering- Daar sta je dan, in een keer in een reusachtige leegte. Een leegte die al meer dan tweeduizend jaar oud is. Ik keek naar het gat in de […]

-Een Herinnering-

Daar sta je dan, in een keer in een reusachtige leegte. Een leegte die al meer dan tweeduizend jaar oud is. Ik keek naar het gat in de boogvormige plafondconstructie. Ik begreep die religieuze betekenis toen helemaal nog niet. Ik wist bijna niks van de Griekse en Romeinse goden. Maar dat deed niet echt terzake.

Het is een gebouw, en hoewel het bouwkundig misschien tot op zekere hoogte interessant is, doet het gebouw verder zelf niet zo terzake. Als we nog enkel naar het gebouw kunnen kijken, kijken we misschien iets teveel met de ogen van een cynische materialist. De grote marmeren plaveien zijn misschien indrukwekkend en de grootte van het gebouw is tot op zekere hoogte indrukwekkend, maar toch niet meer dan de kantoorpanden waar ik in mijn dagelijks leven voorbij fiets. Het beste stuk van het gebouw is eigenlijk het stuk dat niet is gebouwd. Het gaat niet zozeer om het ding maar om wat het zichtbaar maakt. De tempel brengt zijn omgeving tot aanschouw, door de mate waarin het licht van bijvoorbeeld de opkomende zon op de tegels te zien is. Of de mate waarin de tempel stand houdt tegen een storm, doet het ons de hevigheid van de storm beseffen.

Ik begreep iets zonder dat ik dat precies in woorden kon vatten, niet het soort kennis dat uit een aanname bestaat zoals je bijvoorbeeld ooit leert dat je kunt zien door middel van staafjes en kegeltjes, maar ik begreep iets van de wereld zonder te weten wat. Misschien was het een begrijpen zoals we poëzie begrijpen. Duizenden jaren van betekenis mengden zich door elkaar, onbegrip en begrip gingen hand in hand en ik keek naar de lucht. De lucht waar ik al zo vaak naar had staan kijken. Ik keek door dat gat en nu zag ik de lucht echt.